-
Mazi ED Chukashi (माझी ईडी चौकशी)
सुनील पांडे हे बहुआयामी आणि बहुप्रसव लेखक आहेत. त्यांची पन्नासहून अधिक पुस्तके प्रकाशित झालेली आहेत. ही सर्व पुस्तके भिन्न- भिन्न आकृतीबंधाची आहेत. तथापि, सर्व पुस्तकांमध्ये वाङमयीन गुणांची पखरण आहे. 'माझी ईडी चौकशी' हा त्यांच्या चार विनोदी कथासंग्रहापैकी एक आहे. हेच शीर्षक असलेली कथा ह्या संग्रहात प्रथम आहे. गेल्या काही वर्षांत आपल्या देशात 'ईडी'ची प्रचंड चर्चा आहे, 'ईडी' धास्ती विशिष्ट वर्गात आहे, त्यामुळे शीर्षकापासूनच वाचकाच्या मनात कुतूहल निर्माण होते, पण कथा वाचून संपताच मन प्रसन्न होऊन जाते. ही अनुभूती सर्वच कथावाचून झाल्यावर येते. मराठीत श्री. कृ. कोल्हटकर, चिं. वि. जोशी, आचार्य अत्रे, पु. ल. देशपांडे, वि. आ. बुवा इत्यादी थोर लेखकांनी विनोदी लेखनाचा मानदंड निर्माण केलेला आहे. सुनील पांडे हे आपल्या कसदार विनोदी लेखनाने ह्या परंपरेचे पाईक ठरलेले आहेत. जीवनातील प्रत्येक गोष्टीकडे खेळकरपणे पाहण्याची दृष्टी विनोदी लेखकाच्या ठायी असली पाहिजे; तशी ती पांडे यांच्याकडे निश्चितच आहे. विनोदबुद्धी ही नैसर्गिक देणगी आहे. ती प्रत्येक लेखकाला ओढूनताणून आणता येत नाही. पांडे यांना ती उपजतच लाभलेली आहे, हे त्यांच्या कथा वाचताना जाणवते. --- -श्रीराम ग. पचिंद्रे, (ज्येष्ठ संपादक, कवी आणि लेखक कोल्हापूर)
-
Pune Metro (पुणे मेट्रो)
गोष्ट एका मैत्रीची आणि अबोल प्रेमाची. पुणे मेट्रो या कादंबरीत दोन अनोळखी लोक मेट्रो प्रवासात एकत्र येतात. ... रोजच्या भेटीतून एकमेकांच्या जवळचे होतात. अतूट मैत्रीने बांधले जातात. मैत्रीला वयाचे बंधन नसते हे सिद्ध करतात. सोशल मीडियामुळे आज हरवलेला संवाद आणि माणसा माणसांत वाढत चाललेले अंतर रोजच्या धकाधकीच्या प्रवासातूनही माणुसकीचे सुंदर नाते कसे निर्माण करतो? हे अधोरेखित करणारी पुणे मेट्रो कादंबरी. ही कादंबरी दोन निखळ मैत्रीची आहे. दोन कुटुंबांची आहे आणि अबोल प्रेमाचीही आहे. एकीकडे निस्वार्थ प्रेम तर दुसरीकडे अबोल प्रेम यांची सुंदर गुंफण म्हणजे ही कादंबरी! कादंबरीचे नाव 'पुणे मेट्रो' असे असले तरी ही गोष्ट कोणत्याही मेट्रो शहरात घडणारी आहे. घडू शकणारी आहे. मराठी सारस्वतात वेगवेगळे प्रयोग करणा-या लेखक सुनील पांडे यांच्या सिद्धहस्त लेखनीतून प्रथमच मेट्रोवर कादंबरी येत आहे. पानापानावर उत्कंठा, उत्सुकता आणि हुरहुर लावणारी ही कादंबरी.
-
Shulpaniche Adbhut Vishwa (शूलपाणीचे अद्भुत विश्व)
शूलपाणीच्या झाडीत | प्रवेश करण्यापूर्वी... शूलपाणी हे नर्मदेचे हृदय आहे. परिक्रमावासींची खरी कसोटी शूलपाणीच्या झाडीत लागते. पण झाडी हे नाव फार फसवे आहे. झाडी म्हणावे तर झाडी सोडाच हो, पण उन्हापासून डोक्याचे संरक्षण करायला सावलीलासुद्धा झाड नाही. येथे आहेत फक्त डोंगर. उघड्या नागड्या, वैराण व एकांत डोंगरांचा अनंत विस्तार. दुर्गम रस्ता आणि भयानक निर्जनता. नर्मदेच्या प्रदक्षिणेतील हा सर्वात कठीण भाग आहे. यातून कोणीही परिक्रमावासी लुटल्याशिवाय जाऊ शकत नाही. भिल्लांच्या भीतीने अधिकांश परिक्रमावासी झाडी सोडतात, किंवा मग थंडीत जातात. उन्हाळ्यात खडक एवढे तापलेले असतात, की त्यावरून अनवाणी चालणे अतिशय कष्टदायक असते. तहान लागते ती निराळीच. डोंगरामागून डोंगर, वळणामागून वळणे, डोंगरांच्या दाटीवाटीतून रस्ता शोधत निघालेली वेडीवाकडी अरुंद नर्मदा, ही आहे शूलपाणीची झाडी. निसर्गाने जणू नर्मदेच्या धाग्यात डोंगराचा गजरा गुंफायला घेतलेला आहे. मध्य प्रदेश, महाराष्ट्र आणि गुजरात या तीन प्रांतांच्या मिलनस्थळावर पसरलेल्या नर्मदेच्या या ऐंशी मैल लांबलचक विस्तीर्ण जागेला 'शूलपाणीची झाडी' असे संबोधले जाते.